NATO & EU

H Κυπρος, Το ΝΑΤΟ, Η Προσπάθεια

Created on Sunday, 13 March 2011 12:12 Published Date
User Rating:  / 0

nato-cyprus

 

Δρ. Μάριος Ευθυμιόπουλος

Πρόεδρος Ινστιτούτου Strategy International

Επισκέπτης Καθηγητής Πανεπιστήμιο Johns Hopkins SAIS Center for Transatlantic Relations Washington DC USA

 

Κατά την πρώτη εβδομάδα Μαρτίου, η Κύπρος έζησε νέες ιστορικές στιγμές. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα αυτής της ιστορικής στιγμής, δηλαδή να επιδιωχθεί να συναποφασιστεί το μέλλον της στρατηγικής συμμετοχής της Κύπρου στο πρόγραμμα της Βόρειο-Ατλαντικής Συμμαχίας, δημιουργεί νέα δεδομένα στη διαμόρφωση του νέου γεωπολιτικού χάρτη της περιοχής, δεδομένων και των εξελίξεων στη περιοχή της Μεσογείου. Το πρόγραμμα πιθανής ένταξης της χώρας στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, αποτελεί πρόγραμμα για μη κράτη-μέλη της Βόρειο-Ατλαντικής Συμμαχίας, που αναζητούν άμεση και συγκεκριμένη συνεργασία με το ΝΑΤΟ υπό εθνικούς όρους. Στο πρόγραμμα αυτό προδιαγράφονται από το ίδιο το κράτος η σχέση που ζητάει από το ΝΑΤΟ ώστε να εισχωρήσει στο πρόγραμμα αυτό.

 

Οι συνομιλίες που έγιναν, η συνεργασία και ψηφοφορία στην βουλή των αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας και η περίπτωση πιθανής ένταξης της Κύπρου στο συνεταιρισμό, αποτελεί σε γενικό πλαίσιο, τα πρώτα βήματα, ωρίμανσης της ετοιμότητας της χώρας, και πράξης δημιουργικής ικανότητας, τα οποία πιστεύεται πως θα αναδείξουν μεταξύ άλλων την γεωπολιτική σημαντικότητα της χώρας, σε καιρούς όπου η πρωτοβουλία νέων συμμαχιών και με ουσία, πρέπει να ανταμείβεται. Πέραν των πολιτικών και στρατιωτικών νέων δεδομένων, η όποια ένταξη της Κύπρου θα δημιουργήσει και εμπορικά κέρδη στο νησί.

 

Η ένταξη ωστόσο στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, δεν πρέπει να φαντάζει καθόλου ως πολιτικό κατόρθωμα ή πολιτικό κέρδος ενός ή πολλών κομμάτων. Το γεγονός της προσπάθειας εντατικοποίησης της συζήτησης και της προσπάθειας ψήφισης για ένταξη και σε συμμαχικό πρόγραμμα είναι αυτό που πρέπει να αντανακλά την συνολική Κυπριακή Εικόνα και όχι μόνο τον κομματικό μηχανισμό ενός ή πολλών κομμάτων.

 

Οι όποιες αντιθέσεις περί της ένταξης της Κύπρου σε όποιο πρόγραμμα της Συμμαχίας, που κάποια στοιχεία από αυτά έχουν κάποια ιστορική βάση, πρέπει να γίνονται γνωστές και κυρίως σεβαστές και να τίθενται υπόψη των διαπραγματευτών περί των θεμάτων του ΝΑΤΟ και της Κύπρου.

 

Τα ζητήματα ωστόσο της ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ πρέπει να αποτελέσουν ισχυρό πολιτικό μοχλό πίεσης της Κύπρου προς την Τουρκία να το αποδεχτεί ως ένα άλλο μέσο διαβούλευσης για το Κυπριακό ζήτημα. Συνεπώς το ζήτημα της Κύπρου και του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι εξωγενές και να προστατεύει τις όποιες θέσεις του Προέδρου και να τις συμπληρώνει έστω και αν υπάρχει πολιτική αντίθεση απόψεων. Καθώς η Κυπριακή Κυβέρνηση και Πρόεδρος βρίσκονται σε γνωστή μεν αντίθεσή με τα θέματα αυτά, αλλά εξηγώντας την πολιτική ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό της εξωτερικής πολιτικής της Κύπρου στον τομέα της πρωτοβουλίας και ασφάλειας καθώς και πολιτικής προστασίας, πιστεύεται ότι η όλη διαδικασία, ίσως είχε τύχει διαφορετικής αντίδρασης. Δεδομένου, ότι στη παρούσα φάση, η Κυπριακή Δημοκρατία και ο Πρόεδρος Χριστόφιας, πρέπει να αντιμετωπίσει μεταξύ άλλων, την διεθνή οικονομική και κοινωνική κρίση, την προσπάθεια παροχής βοήθειας στις γείτονες και πλέον ασταθείς χώρες να εντατικοποιήσει με νέους τρόπους την προσπάθεια επίλυσης του βασικότερου ζητήματος, της κατοχής της Κύπρου.

 

Το ζήτημα είναι, πως η ένταξη στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, όπου πλέον το ΝΑΤΟ επιζητεί και θα επιζητεί πρώτα αποφάσεις του ΟΗΕ και μετά η όποια επιχειρησιακή αντίδραση (βλέπε Λιβύη), θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ευκαιρία ένταξης της Κύπρου βάσει των αναγκών καινοτόμων ιδεών που να εμπεριέχουν και συμμετοχή ταυτόσημων προγραμμάτων και επιχειρήσεων εκ’ μέρους του ΟΗΕ, όπως και να αναληφθούν πρωτοβουλίες  όπως ζητήματα επίλυσης διαφορών.

 

Σύσσωμη συνεπώς και η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση της Κύπρου, οφείλουν να καταλάβουν ότι η όποια απόφαση θα είναι μόνο προς όφελος της Κύπρου συνολικά.  Άρα πιθανώς να μην είχε φτάσει στο ζενίθ ωρίμανσης συνολικά το θέμα από όλες τις μεριές και ως πιθανή πράξη αναζήτησης διπλωματικής συνεργασίας, όπου όλα τα κόμματα να αποδέχονταν μια λύση στα πλαίσια συνομιλιών με ουσιαστικό σκοπό. Αυτή είναι η πολιτική αλήθεια όταν αναζητείται ρόλος και στα διεθνή στα πλαίσια ασφάλειας.

 

Το ουσιαστικότερο ζήτημα συνεπώς είναι ότι το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη λεπτών και ουσιαστικών κινήσεων και στοιχείων επί του πρακτέου, γνώσεων  πολιτικών και νομικών, οικονομικών και κινήσεων καθώς και αποφάσεων του τί είναι το πρόγραμμα, σε τι αποβλέπει και αν είναι πραγματικά συμφέρουσα πρόταση για τη Κύπρο. Πιστεύεται συνεπώς πως η πολιτική και κομματική αντιπαράθεση θα μπορούσε να αποφευχθεί όταν το ζήτημα αποτελεί σημαντική θετική επίπτωση στην προσπάθεια της Κύπρου για αναδόμηση και εκμετάλλευση γεωπολιτικών ευκαιριών που γεννιούνται σήμερα.

 

Επί του πρακτέου, το πολιτικό ζήτημα στο θέμα αυτό, ήταν αν ο Πρόεδρος και το κυβερνών κόμμα θα αποδεχόταν ποτέ την ένταξη στο Συνεταιρισμό. Πιστεύεται εδώ πως αν υπήρχε πολιτική συναίνεση σε ζητήματα ιστορικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά καθώς και στρατιωτικά, διαπραγματευτικά θα το αποδεχόταν. Ίσως συνεπώς, το ζήτημα αυτό να αποτελούσε και ουσιαστικότερη βάση διαπραγμάτευσης μεταξύ κομμάτων και προέδρου καθώς και κυβέρνησης με καλύτερα αποτελέσματα αν υπήρχε τόσο η κατάλληλη βούληση όσο και ουσιαστική θέληση για από κοινού απόφαση σε ένα σημαντικό για τα εθνικά συμφέροντα της Κύπρου ζήτημα.

 

Το ζήτημα αυτό δεν πρέπει να φέρει άλλο αντιπαράθεση καθώς θα επιδράσει αρνητικά στο τέλος για όλες τις πλευρές. Η θεωρητική προσέγγιση αναφέρει πως η ένταξη σε πυλώνα ή λειτουργία οργανισμού με ουσία για ένα κράτος πρέπει να δημιουργήσει ένα κλίμα ευφορίας και αναζήτησης πλέον επωφελούς λύσης συνολικά πολιτικά, κομματικά, στρατιωτικά και κοινωνικά για το μέλλον της Κύπρου. Θεωρητικά η ένταξη σε ένα ουσιαστικό οργανισμό ή έστω και πυλώνα συν-λειτουργίας αποτελεί εγγύηση σταθερότητας και κυρίως εμπορικής ανάπτυξης.

 

Υπό το πρίσμα της έλλειψης γνώσεων ουσιαστικών θεμάτων, γνώσεων διαδικασίας για την ένταξη της Κύπρου αλλά και του συνολικού οφέλους που δεν αναφέρθηκε, που πολιτικά θα μπορούσε να έχει ουσιαστικά γίνει με διαφορετικό τρόπο ώστε να συμπεριλάβει όλες τις ενστάσεις και ζητήματα πού είναι μια άλλη άποψη, περί της ένταξης της Κύπρου στο συνεταιρισμό και μόνο μπορεί να είναι σεβαστή, ό Πρόεδρος έπραξε ορθός που έβαλε το Βέτο, και προστάτεψε το κύρος της ικανότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας να διαπραγματεύεται ζητήματα με ουσιαστική σύμπνοια πολιτικών δυνάμεων.  Διότι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στα πλαίσια του ΟΗΕ, η επίλυση του ζητήματος της διχοτόμησης της Κύπρου αποτελεί ζήτημα πρώτα σύμφωνης γνώμης του Εθνικού Συμβουλίου και μετά. Άρα και η όποια ένταξη της Κύπρου στο Συνεταιρισμό θα πρέπει εξίσου να αποτελεί ζήτημα από κοινού συμφωνία και στο Εθνικό Συμβούλιο σε επίπεδο αρχηγών και όχι μόνο στην Βουλή των αντιπροσώπων.

 

Η προσπάθεια ένταξης της Κύπρου στο συνεταιρισμό είναι σωστή ως ιδέα. Και τελικώς η επιλογή θα πρέπει να γίνει. Η διαδικασία είναι ακόμα στα πλαίσια της ιστορικής ανάλυσης και κομματικής αντιπαράθεσης. Το γεγονός αυτό ίσως ενοχλεί το διεθνή παράγοντα είτε με υπό το πρίσμα της μιας όψης ή της άλλης όταν δεν κατανοείται η πολιτική ανάγκη για εξεύρεση ουσιαστικής πραγματιστικής λύσης που να μην εμπεριέχει πολιτικό και κομματικό ρόλο.

 

Η συμμετοχή της Κύπρου στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη και αργότερα στο ΝΑΤΟ, θα αποτελέσει με την πρέπουσα και ορθή διαπραγμάτευση σημαντικό βήμα στη γεωπολιτική ανανέωση της περιοχής που θα αποτελέσει τη περιοχή της μελλοντικής καρδιάς των γεωπολιτικών εξελίξεων. Είτε λόγω γεωπολιτικής είτε συμφερόντων, είτε κλιματικής αλλαγής.

 

Ο Συνεταιρισμός για την Ειρήνη, δεν έχει και ουσιαστικό πολιτικό κέρδος στην παρούσα φάση, αλλά κέρδος αναδόμησης της σκακιέρας πολιτικής και ουσίας ασφάλειας της Κύπρου. Η Κύπρος θα συμμετέχει ακόμα πιο ενεργά σε ότι ήδη κάνει για την διεθνή κοινότητα. Εμπλουτίζοντας τις ικανότητές της με ένα ακόμα μοχλό πίεσης. Θα μπορεί ευκολότερα να επικυρώνει τις όσες επιχειρήσεις οργάνωσης συνεργασίας στα πλαίσια φυσικών και άλλων καταστροφών με άλλες χώρες καθώς και όλα τα ζητήματα διεθνούς ασφάλειας.

 

Το ζήτημα της κατάληψης της Κύπρου από παράνομα στρατεύματα κατοχής, θεωρείται, είναι και αποτελεί ζήτημα καθαρό εθνικής ασφάλειας της Κύπρου. Όσο και περίεργο να φαντάζει μπορεί το ζήτημα της Κύπρου να συζητηθεί ακόμα και εξίσου ουσιαστικά όπου φροντίζονται μόνο τα ζητήματα ασφαλείας και στο ΝΑΤΟ εκ’ μέρους και του ΟΗΕ. Όπου σημειωτέο, ο ΟΗΕ αναζητά ρόλους οι περιφερειακοί νομικά οργανισμοί είναι εκεί να επιδιώξουν να φέρουν νέες πρωτοβουλίες και νέα ζητήματα σε βάσει συνομιλιών με τον ΟΗΕ. Ταυτοχρόνως, πιστεύεται πως θα εντατικοποιηθεί η ποσότητα και ποιότητα συνομιλιών στα πλαίσια αυτά καθώς κατά νόμο της Συμμαχίας, η όποια κατοχή παράνομη από κράτος σε άλλο κράτος επιφέρει την ανάγκη να δικαιολογηθεί για τις πράξεις αυτού όταν δεν εμπίπτουν στα πλαίσια της Συμμαχίας και στο ΝΑΤΟ.

 

Έτσι με την ένταξη της χώρας πιθανώς και μόνο υπό τις συνθήκες της θεωρητικά όπως θα έπρεπε να είναι απόλυτης συναίνεσης (όπως είναι και στο ΝΑΤΟ, το consensus,) o Συνεταιρισμός για την Ειρήνη , αποτελεί πυλώνα λειτουργίας και συν-λειτουργίας πολλών κρατών με το ΝΑΤΟ και σε ζητήματα ασφαλείας όσο και πολιτικής συμμετοχής σε διπλωματικούς διαλόγους. Είναι το καλύτερο μέτρο συνεργασίας όταν ένα κράτος δεν θέλει να είναι μέλος της Συμμαχίας, αλλά να είναι συνεργαζόμενο μέλος βάσει της από κοινού συναίνεσης το δύο μερών συνυπογραμμένων στα πλαίσια του ΟΗΕ και της συνεργασίας με τη διεθνή κοινότητα σε ένα ακόμα νέο επίπεδο.  Είναι η τάση για διεθνοποίηση και η αλλαγή πλεύσης σε επίπεδο συμμαχιών ή αλλιώς η εντατικοποίηση στα πλαίσια της συνεργασίας και της προσπάθειας καλής γειτνίασης.

 

Add a comment Add a comment

A future for NATO in European Critical Infrastructure Protection

Created on Wednesday, 02 February 2011 15:07 Published Date
User Rating:  / 0
Our latest published briefing paper, by Intelligence Source Management (www.) is titled as "A Future for NATO in European Critical Infrastructure Protection - Why Europe needs NATO", and can be found here

Intelligence source management

Add a comment Add a comment

Challenges facing NATO in the 21st Century

Created on Sunday, 25 July 2010 16:56 Published Date
User Rating:  / 1

NATOIn the past two decades, NATO has gone through four stages of its mission transformation. The first stage involves adjusting the mission to the new post-Cold War requirements; the second stage involves cooperation with the UN and military engagement in Bosnia and Herzegovina; and the third stage is military, so-called humanitarian intervention in Yugoslavia.

 

Add a comment Add a comment

Read more: Challenges facing NATO in the 21st Century

More Articles...

  1. Serbia: a travelog